هند به ائتلاف جهانی برای امنیت زنجیره تامین هوش مصنوعی پیوست

در حاشیه India AI Impact Summit 2026 در دهلی نو، هند رسماً بخشی از «ائتلاف امنیت زنجیره‌های تأمین هوش مصنوعی» شد که با همکاری آمریکا شکل گرفته است، اقدامی مهم برای تقویت

انسان‌محور ، همکاری جهانی و دسترسی گسترده‌تر به فناوری‌های هوش مصنوعی. اجلاس تأثیر هوش مصنوعی ۲۰۲۶ - چهارمین اجلاس که امسال از ۱۶ تا ۲۰ فوریه در دهلی نو برگزار شد - با بیانیه‌ای مبهم و همیشگی از حسن نیت که توسط ۸۹ کشور امضا شد، به پایان رسید.

با این حال، فراتر از شعار ستودنی «هوش مصنوعی برای همه» که توسط دولت هند ترویج می‌شود، اهمیت این رویداد در درجه اول در بستر آن نهفته است: جاه‌طلبی هند برای معرفی خود به عنوان یک قدرت فناوری نوظهور و تعهد آن به پکس سیلیکا، ائتلاف به رهبری ایالات متحده برای امنیت زنجیره‌های تأمین هوش مصنوعی.

پکس سیلیکا چیست؟

پکس سیلیکا که در ۱۲ دسامبر در واشنگتن رونمایی شد، به شدت توسط جیکوب هلبرگ، معاون وزیر امور اقتصادی دولت ترامپ، که پیشینه‌اش در دنیای فناوری پیشرفته است، حمایت و هماهنگ شد. این ابتکار یک توافق تجاری نیست، بلکه پیمانی برای امنیت اقتصادی و نظامی است که به گفته کاخ سفید، به طور فزاینده‌ای به این بستگی دارد که چه کسی قادر به کنترل زنجیره ارزش هوش مصنوعی و چگونگی آن است.

بنابراین، ارکان پکس سیلیکا چهار بخش هستند: قدرت محاسباتی، که اکنون به طور فزاینده‌ای با پیشرفت‌ها در محاسبات کوانتومی مرتبط است؛ زنجیره تأمین نیمه‌هادی (و بنابراین سیلیکون، از این رو "سیلیس")؛ مواد معدنی حیاتی و عناصر خاکی کمیاب؛ و انرژی، که تقاضا برای آن به دلیل مراکز داده و عملیات محاسباتی پیچیده‌تر، تنها افزایش خواهد یافت. هلبرگ گفت: «اگر قرن بیستم بر پایه نفت و فولاد بود، قرن بیست و یکم بر پایه محاسبات و مواد معدنی که آن را تغذیه می‌کنند، پیش می‌رود.»

بنابراین، تضمین ثبات زنجیره‌های تأمین به امری استراتژیک تبدیل شده است و پکس سیلیکا، همانطور که دولت ایالات متحده در نظر داشت، دقیقاً برای رفع آسیب‌پذیری‌هایی که بخش‌های خاصی از این زنجیره‌ها دارند، ایجاد شد: تمرکز تولید در چند منطقه، انحصارها و وابستگی‌هایی که کل بخش را در معرض خطرات سیستماتیک قرار می‌دهد. و اگرچه چین هرگز به صراحت در بیانیه رسمی این ابتکار ذکر نشده است ، اما واضح است که واشنگتن انحصار تقریباً کامل چین در عناصر خاکی کمیاب را در نظر دارد، که پکن در طول سال گذشته از آن به عنوان سلاحی در جنگ تعرفه‌ای استفاده کرده است.

وقتی این ابتکار در ماه دسامبر آغاز شد، شرکای استراتژیک اصلی ایالات متحده حضور داشتند: ژاپن، کره جنوبی، سنگاپور، هلند، اسرائیل، بریتانیا و استرالیا. قطر، امارات متحده عربی و یونان متعاقباً به این ائتلاف پیوستند. در نهایت، هند نیز رسماً این دعوت را پذیرفت.

چرا هند به پکس سیلیس پایبند ماند؟

روزنامه تایمز آو ایندیا بلافاصله پس از اعلام این خبر در ۲۰ فوریه نوشت که ورود هند به ابتکار عمل آمریکا «قطعی نبود» . گذشته از همه اینها، دولت هند در ماه دسامبر در واشنگتن حضور نداشت: نه وزیری، نه نماینده‌ای. روزنامه بمبئی خاطرنشان کرد: «فهرست اولیه عمدتاً از متحدان پیمانی آمریکا و کشورهای پردرآمد تشکیل شده بود.»

با این حال، واشنگتن شروع به «جذب» هندی‌ها کرد. و مطمئناً نه از روی علاقه‌ی صرف: هند یکی از بزرگترین ذخایر عناصر خاکی کمیاب جهان را دارد که بالغ بر ۸.۵۲ میلیون تن است و بیشتر آن همچنان دست‌نخورده باقی مانده است، زیرا تولید داخلی هنوز بسیار پایین است. علاوه بر این، بخش تولید نیمه‌هادی‌ها با دوازده کارخانه‌ی بزرگ در حال ساخت، در حال رونق است.

اما اگر نزدیک نگه داشتن هند نوعی تضمین برای آینده زنجیره‌های تأمین فناوری پیشرفته برای ایالات متحده باشد، هند نیز از پیوستن به پکس سیلیکا سود خواهد برد. به عنوان مثال، افزایش دسترسی به پیشرفته‌ترین دانش فنی در زمینه هوش مصنوعی و مهم‌تر از همه، به زیرساخت‌های پردازنده گرافیکی (GPU) که ​​برای توسعه هوش مصنوعی ضروری است و عرضه جهانی آن توسط ایالات متحده محدود شده است.

علاوه بر این، دولت هند نیز مانند ایالات متحده می‌خواهد وابستگی خود به منابع چینی را کاهش دهد، اما برای انجام این کار، به سرمایه‌گذاری قابل توجهی برای ایجاد یک اکوسیستم تولید واقعی، از فرآوری مواد اولیه و تولید نیمه‌هادی‌ها گرفته تا تحقیق و توسعه پیشرفته‌ترین مدل‌های هوش مصنوعی، نیاز دارد.

وزیر فناوری اطلاعات، آشوینی ویشناو، پیش از این رقمی را برای تحقق جاه‌طلبی فناوری هند ارائه کرده بود: ۲۰۰ میلیارد دلار که قرار است ظرف دو سال جمع‌آوری شود. در پایان اجلاس تأثیر هوش مصنوعی، خود ویشناو پیروزمندانه تعهدات سرمایه‌گذاری ۲۵۰ میلیارد دلاری را اعلام کرد.

ماموریت هوش مصنوعی

«هند مسیر فوق‌العاده‌ای با هوش مصنوعی خواهد داشت و ما می‌خواهیم شریک آن باشیم.» این جمله‌ای بود که ساندار پیچای، مدیرعامل گوگل، روی صحنه در اجلاس تأثیر هوش مصنوعی، از توسعه یک زیرساخت کابل زیردریایی بزرگ از هند به سنگاپور، استرالیا و آفریقای جنوبی برای افزایش سرعت اتصال و ترافیک داده خبر داد. این پروژه بخشی از یک سرمایه‌گذاری عظیم است که گوگل در ماه اکتبر از آن رونمایی کرد: ۱۵ میلیارد دلار برای ساخت بزرگترین قطب هوش مصنوعی خود در خارج از ایالات متحده، در ویساکاپاتنام در ایالت آندرا پرادش.

پیچای مطمئناً تنها مدیرعامل شرکت‌های بزرگ فناوری نبود که در اجلاس دهلی نو شرکت کرد، جایی که علاوه بر حدود بیست رئیس دولت و ده‌ها وزیر، حدود ۵۰۰ رهبر فناوری جهانی، از جمله روسای OpenAI و Nvidia، حضور داشتند. بنابراین، در حالی که هند با جاه‌طلبی فزاینده‌ای به بخش فناوری پیشرفته نگاه می‌کند، دنیای فناوری نیز با اشتیاق فزاینده‌ای به شبه قاره هند نگاه می‌کند. در واقع، هند به لطف مجموعه بزرگ متخصصان نرم‌افزار و فناوری اطلاعات و گنجینه داده‌های تولید شده توسط ساکنانش که برای آموزش مدل‌های هوش مصنوعی ضروری است، مقصدی جذاب برای سرمایه‌گذاری در حوزه هوش مصنوعی است.

از سوی دیگر، دولت نارندرا مودی به شدت به توسعه هوش مصنوعی متعهد است، همانطور که در ماموریت IndiaAI که در سال ۲۰۲۴ آغاز شد، نشان داده شده است. روزنامه The Diplomat در آستانه این اجلاس نوشت: «خوش‌بینی زیادی، به رهبری دولت، در مورد اینکه هند در خط مقدم فناوری تعیین‌کننده این قرن قرار گیرد، وجود دارد.»

با این وجود، برخی مسائل مهم باید مورد توجه قرار گیرند. اولین و مهمترین مسئله، پایداری زیرساخت‌های مورد نیاز برای توسعه هوش مصنوعی است. آیا هند که در حال حاضر با چالش گذار انرژی دست و پنجه نرم می‌کند، قادر به پشتیبانی از مصرف آب و برق مورد نیاز تأسیسات بسیار پرمصرف مانند مراکز داده خواهد بود؟

در حال آماده‌سازی صفحه…